Hoxe sábado, pola mañá, achegámonos ata o Festival de Cans, por “cheirar” (coma os cans) que se cocía por alí. Asistimos á actuación da banda do Porriño, cun repertorio cheo de referencias cinematográficas (a Pantera Rosa, 007…), albiscamos caras ben coñecidas da TVG, parolamos con amigos, corremos atrás dos nenos… e aturamos unha chuvia tan necesaria coma molesta. Tamén lles mercamos aos cativos cadansúa chapa da protectora de animais local, que aproveitou o nome cuadrúpede do festival para recadar fondos. Xa que logo, e aínda que só estivemos ata a hora do xantar, podemos afirmar, cheos de razón, que foi un “día de cans”.
Para os que pensan acudir sen coller o ”chimpibus”, que saiban que a organización ciscou planos polos valados para que non se perdan no medio do “agroglamour”.
O 17 de maio tiña que colgar aquí esta fermosa poesía de Celso Emilio. Síntoo, pero, o dito, máis vale tarde ca nunca.
Para compensar a tardanza, déixovos unha interesante adaptación musical dun poema de Álvarez Blázquez feita por Marcos Legazpi e Marta Quintana, a que máis me gustou das recomendadas por paideleo. Podedes ver o resto das “palabras liberadas” na web da biblioteca do Porriño.
DEITADO FRENTE Ó MAR…
Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.
Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.
Non falo prós soberbios, non falo prós ruíns e poderosos, non falo prós finchados, non falo prós estupidos, non falo prós valeiros, que falo prós que aguantan rexamente mentiras e inxusticias de cotío; prós que súan e choran un pranto cotián de volvoretas, de lume e vento sobre os ollos núos. Eu non podo arredar as miñas verbas de tódolos que sufren neste mundo. E ti vives no mundo, terra miña, berce da miña estirpe, Galicia, doce mágoa das Españas,
A primeira xornada deste ano no “Voluntariado en defensa do monte galego” deu bastante de si. Tanto é, que deberiamos acabar ás dúas da tarde, e acabamos ás catro. Logo de reunirnos ás dez na praza do Concello de Tomiño, fomos ata un local que o servizo de voluntariado está a piques de estrear, alí déronnos o material acostumado (mochila, gorra, luvas, chaleco “fosforito”, etc.) e unha pequena clase teórica sobre cales eran as nosas funcións. A continuación montamos nos “Nissan” de aluguer e tiramos cara ao monte. Alí arriba (na Serra da Groba, a cincocentos e pico metros) ía bastante frío, así que puxémonos a andar, falar, andar… ata que se nos fixo tarde. Entón, os coordinadores foron polos coches e viñéronnos buscar. Ata aquí todo ía ben, cun pouco de atraso, pero máis nada. Os problemas viñeron cando as enlamadas pistas non permitían que os coches pasasen; en varias ocasións baixamos, demos volta, metémonos por outros carreiros e ata fixemos de “zapadores”, preparando o paso dos todo terreo por entre os piñeiros. Foi o ingrediente aventureiro que faltaba para completar unha interesante mañá, que comezou coas fermosas vistas do atlántico dende os esgrevios montes da Groba.
Escribo en quente. Acabo de poñer a tele e, para variar, quedo fitando para ela coa boca aberta. O motivo, unha moza na serie “Libro de familia” (que non sigo, creo que afortunadamente) falando nun perfecto español (iso si, coa impronta da fonética do país). Mentres sigo papando moscas, aparece na caixa boba un individuo vestido de avogado falando tamén en español. Non aturo máis e póñome a escribir. Vale que a serie sexa “de época”, vale que esta pretenda ser “realista”, pero o que non vale é que a estas alturas nos metan gato por lebre. Mesmo parece que o guionista, que non sei quen é pero a partir de agora preocupareime de sabelo, pertence a “Galicia bilingüe”. Noxo de país.
D’agoladaacaba de concedernos un valiosísimo premio, sobre todo porque é o primeiro. Seica se chama “que te pique un pollo” e seica llo hai que dar a como mínimo sete blogs que che parezan merecentes del. Pois ben, os nosos galardoados son (supoño que algúns xa o recibiron):
O mosteiro de Yuste, ou o que queda del, está situado nun fermoso lugar cheo de oliveiras, sobreiras, carballos… Trátase dunha ladeira montañosa cunha paisaxe non habitual nas terras estremeñas. Non é de estrañar que o emperador Carlos V elixise o lugar para retirarse e pasar alí o tempo que lle quedaba de vida. Na subida ao mosteiro, que fixemos a pé dende Cuacos de Yuste (un paseíño de menos de 2 km) atopamos, sen querer, un cemiterio, nada menos que un cemiterio alemán. Ao parecer, entre os gobernos español e xermano decidiron trasladar alí os restos dos soldados alemáns mortos en España durante a primeira e a segunda guerra mundial. Supoñemos que acordarían soterralos precisamente alí por ser a última morada de Carlos V, aínda que tamén supoñemos que aos familiares dos mortos lles pracería máis que lles repatriasen os cadáveres, ou o que quedase deles.
Xa levaba meses unha coñecida, moi faladeira ela, insistíndonos en que tiñamos que botarlle un ollo ao libro de texto que usaba cando ía á escola alá polos anos 50. E hai dúas semanas coincidimos ao lado da súa casa, pillounos por banda e prestóunolo para que puidésemos contemplar a curiosidade. Non é que estivésemos moi interesados en empregar este tocho como libro de cabeceira, pero cando alguén insiste en que vexas algo suponse que é porque valora a túa opinión, e por iso accedemos a ollalo, dándolle as grazas pola súa confianza.
Trátase dun libro que contén todas as materias de estudo que daquela había: historia, xeografía, matemáticas, relixión (faltaría máis)… con exercicios incluídos. Vaia, que postos a pensar, sería unha boa maneira de que a Xunta aforrase cartos en libros de texto e de que os rapaces levasen menos peso nas mochilas.
Saíu ben, moi ben. Reservamos por teléfono un hostal que na arañeira non aparece por ningures. As únicas referencias que tiñamos eran da dona do establecemento, que insistía en que estaba todo “limpito”. E… non mentía. Estivemos coma nunca: durmimos ben, comemos aínda mellor e parolamos longo e tendido con Agustín e Antonia, os donos do local. Cando nos despedimos, dixémoslles que habiamos volver e que lle fariamos publicidade de balde. Como o prometido é débeda, aí vai:
Chámase Hostal La Higuera, está situado nunha aldeíña chamada Pago de San Clemente (a 11 km de Trujillo). Cómese comida caseira e o trato é amable; todo isto nun ambiente de tranquilidade (e por un prezo bárbaro).
Logo dun ben merecido descanso por terras estremeñas, facemos balance da visita, balance positivo, claro está.
Entre as curiosidades, que hai moitas, desta terra veciña de Portugal, atopamos a primeira nada máis chegar ao hostal rural no que nos aloxamos, nos arredores de Trujillo. Xusto ao lado do establecemento, nunha casiña baixa, atopamos esta evocadora placa dun pasado que xa deberiamos ir cualificando de remoto. Como vedes, a Lei de memoria histórica non chega a todas partes.
A primeira xornada deste ano no 
Entries (RSS)