paidovento

A primeira xornada deste ano no “Voluntariado en defensa do monte galego” deu bastante de si. Tanto é, que deberiamos acabar ás dúas da tarde, e acabamos ás catro. Logo de reunirnos ás dez na praza do Concello de Tomiño, fomos ata un local que o servizo de voluntariado está a piques de estrear, alí déronnos o material acostumado (mochila, gorra, luvas, chaleco “fosforito”, etc.) e unha pequena clase teórica sobre cales eran as nosas funcións. A continuación montamos nos “Nissan” de aluguer e tiramos cara ao monte. Alí arriba (na Serra da Groba, a cincocentos e pico metros) ía bastante frío, así que puxémonos a andar, falar, andar… ata que se nos fixo tarde. Entón, os coordinadores foron polos coches e viñéronnos buscar. Ata aquí todo ía ben, cun pouco de atraso, pero máis nada. Os problemas viñeron cando as enlamadas pistas non permitían que os coches pasasen; en varias ocasións baixamos, demos volta, metémonos por outros carreiros e ata fixemos de “zapadores”, preparando o paso dos todo terreo por entre os piñeiros. Foi o ingrediente aventureiro que faltaba para completar unha interesante mañá, que comezou coas fermosas vistas do atlántico dende os esgrevios montes da Groba.

D’agoladaacaba de concedernos un valiosísimo premio, sobre todo porque é o primeiro. Seica se chama “que te pique un pollo” e seica llo hai que dar a como mínimo sete blogs que che parezan merecentes del. Pois ben, os nosos galardoados son (supoño que algúns xa o recibiron):

Leo e os seus

Gradicela

Mer

O raposo

Torre de Babel

As beiras do Arnego

Aula Galicia

O mosteiro de Yuste, ou o que queda del, está situado nun fermoso lugar cheo de oliveiras, sobreiras, carballos… Trátase dunha ladeira montañosa cunha paisaxe non habitual nas terras estremeñas. Non é de estrañar que o emperador Carlos V elixise o lugar para retirarse e pasar alí o tempo que lle quedaba de vida. Na subida ao mosteiro, que fixemos a pé dende Cuacos de Yuste (un paseíño de menos de 2 km) atopamos, sen querer, un cemiterio, nada menos que un cemiterio alemán. Ao parecer, entre os gobernos español e xermano decidiron trasladar alí os restos dos soldados alemáns mortos en España durante a primeira e a segunda guerra mundial. Supoñemos que acordarían soterralos precisamente alí por ser a última morada de Carlos V, aínda que tamén supoñemos que aos familiares dos mortos lles pracería máis que lles repatriasen os cadáveres, ou o que quedase deles.

Xa levaba meses unha coñecida, moi faladeira ela, insistíndonos en que tiñamos que botarlle un ollo ao libro de texto que usaba cando ía á escola alá polos anos 50. E hai dúas semanas coincidimos ao lado da súa casa, pillounos por banda e prestóunolo para que puidésemos contemplar a curiosidade. Non é que estivésemos moi interesados en empregar este tocho como libro de cabeceira, pero cando alguén insiste en que vexas algo suponse que é porque valora a túa opinión, e por iso accedemos a ollalo, dándolle as grazas pola súa confianza.

Trátase dun libro que contén todas as materias de estudo que daquela había: historia, xeografía, matemáticas, relixión (faltaría máis)… con exercicios incluídos. Vaia, que postos a pensar, sería unha boa maneira de que a Xunta aforrase cartos en libros de texto e de que os rapaces levasen menos peso nas mochilas.

Saíu ben, moi ben. Reservamos por teléfono un hostal que na arañeira non aparece por ningures. As únicas referencias que tiñamos eran da dona do establecemento, que insistía en que estaba todo “limpito”. E… non mentía. Estivemos coma nunca: durmimos ben, comemos aínda mellor e parolamos longo e tendido con Agustín e Antonia, os donos do local. Cando nos despedimos, dixémoslles que habiamos volver e que lle fariamos publicidade de balde. Como o prometido é débeda, aí vai:

Chámase Hostal La Higuera, está situado nunha aldeíña chamada Pago de San Clemente (a 11 km de Trujillo). Cómese comida caseira e o trato é amable; todo isto nun ambiente de tranquilidade (e por un prezo bárbaro).

Logo dun ben merecido descanso por terras estremeñas, facemos balance da visita, balance positivo, claro está.

Entre as curiosidades, que hai moitas, desta terra veciña de Portugal, atopamos a primeira nada máis chegar ao hostal rural no que nos aloxamos, nos arredores de Trujillo. Xusto ao lado do establecemento, nunha casiña baixa, atopamos esta evocadora placa dun pasado que xa deberiamos ir cualificando de remoto. Como vedes, a Lei de memoria histórica non chega a todas partes.

Ás veces haiche moito que ver ben preto da túa casa. O domingo preparamos unha excursión “expres” ao Faro de Budiño, os nenos non o coñecían e nós había tempo que non iamos por alí. Gustounos pasear polo medio dos impresionantes penedos que mesmo parece que quedaron uns con outros para faceren unha xuntanza alí no alto do monte. Tamén nos gustou recrear a vista e admirar os arredores no que case parecía unha panorámica aérea. E, como no monte sempre se descobren cousas, nós achamos un agocho de película: a chamada “cova dos nenos”. A sogra, que ía canda nós, leu no cartel “a cova dos demos”. Aínda rimos un pouco polo dobre sentido que se lle pode atopar; e así, rindo, entraron os nenos na cova para facerlle honor ao nome.

Hai xa tempo que tiñamos pensado sacar esta foto e pensabamos que non iamos chegar a tempo, crendo que o Concello repararía o despropósito antes de facermos a instantánea. Pero non, a rampla que sobe a ningures segue aí, para atraer as miradas dos curiosos. A desfeita, coma case todo na vida, ten unha explicación: antes a rampla tiña entrada e saída, pero polo visto máis dun, logo dunha noite de xeada, caeu de cu (ou de fociños, vai ti saber…) e o Concello, curándose en saúde, tapiou este acceso e abriu outro con menos risco para as nádegas e os dentes dos viandantes. A isto moitos chamaranlle “feísmo”; nós optamos polo único substantivo correcto, fealdade. E é que “feísmo” parécenos unha palabra ben “fea”.

Nunca nos encantou ir á praia, polo menos dende que imos en familia (toallas, sombrilla, xoguetes dos nenos, area pegada ao corpo, marea alta, moita xente nas duchas, nos bancos… na praia). Porén este sábado foivos ben distinto. O ceo estaba toldado, pero a temperatura desta primavera anticipada era ideal, mais o que realmente resultou ideal foi a ausencia case total de xente. Demasiadas veces temos visto o areal de Lourido (ou Praia América, se se quere) cheo a rebosar de carne deitada, a remollo ou buscando sitio para asumir algún dos estados anteriores; no entanto, o sábado (non sabemos, quizais pola falta de sol) a fermosa baía desprendía paz e soidade, unha marabillosa soidade. Non puidemos resistirnos a premer o botón da cámara. Aí van dúas mostras para os incrédulos: a da primavera e a da soidade.

No Val da Louriña vívese con paixón o entroido (e os que somos ourensáns estamos acreditados para afirmalo). As comparsas soen ser orixinais e divertidas, coma a da foto, que pode simbolizar a “entrada” (repárese na xiringa traseira); é dicir, o “entroido”, termo que procede do latín “introitum” e que vén significando “entrada” nese sacrosanto período da coresma no que segundo a igrexa non se debía comer carne. Isto, máis ou menos, é do dominio público. O que non o é tanto é que en castelán tamén hai “antruejo” e “antruido”, palabras estas ás que foi substituíndo “carnaval”, aínda que todas ao final veñan significando o mesmo. A saber, “antruejo” fai referencia aos tres días de “carnestolendas” (do latín “carnis” -carne- e “tollere” -quitar-) e “carnaval” incide no mesmo (do italiano “carnevale”, e este do latín “carnem levare” -quitar a carne-). Que obsesión a da Igrexa coa carne! Xa parecen os médicos co colesterol.