xull 09 2009
BAILANDO
Só eran tres grupos en representación de tres países: Galiza, Polonia e México. Pero o Festival Internacional do Porriño reuniu a bastante xente na praza do concello. Os primeiros en actuar foron os galegos (“Os Penediños” de Atios) e os primeiros dos primeiros foron os pequerrechos, que lles puxeron máis ganas que técnica, conseguindo arrincar apaixonados aplausos do público, sobre todo dos pais, tíos, avós e demais familia que se amoreaban nas primeiras filas. Logo bailaron os maiores, máis profesionais, sen dúbida.
Despois viñeron os polacos (dunha localidade a 400 km ao sur de Varsovia), que deron leccións de coreografía, interpretación e forma física.
E remataron os mexicanos (coido que de Monterrey), bailando enriba dun caixón a ritmo de “ranchera”. Non estivo mal o festival, modesto, pero festival ao fin e ao cabo.
Ben podías ser algo máis explícito coa representación galega…
Por exemplo dicir que os cativos bailaron unha muiñeira e unha xota, e que os maiores bailaron unha carballesa, unha pandeirada e unha xota (e poñer algunha imaxe)…
Pois si que semella que estivemos no mesmo lugar.
Eu non sou un apaixoado do baile galego, pero sempre que podo nas festas da parroquia ou festiváis botolle unha ollada. Os pequenos son os millores, xa que aparte non teñen sentido do ridículo e pásanno en grande, tanto eles como os familiares.
O que si é alucinante ver grupos extranxeiros, cos seus bailes e culturas totalmente distintos.
Saúdos.
Eva G Rei coido que debería abrir un blog.
eu tamén vou primeiro a polo non: dijo eu, ¿discriminaches ós mexicanos? jajaja
hoxe somos todos a botarche broncas!
alegra ver estas iniciativas, ainda que sexanmodestas, xamedrarán.