paidovento

O 17 de maio tiña que colgar aquí esta fermosa poesía de Celso Emilio. Síntoo, pero, o dito, máis vale tarde ca nunca.

Para compensar a tardanza, déixovos unha interesante adaptación musical dun poema de Álvarez Blázquez feita por Marcos Legazpi e Marta Quintana, a que máis me gustou das recomendadas por paideleo. Podedes ver o resto das “palabras liberadas” na web da biblioteca do Porriño.

DEITADO FRENTE Ó MAR…

Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.

Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.

Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,

This entry was posted on mércores, maio 21st, 2008 at 9:33 pm and is filed under Lingua e literatura. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.