paidovento

Coincidindo, máis ou menos, co noso aniversario, entre os numerosos e inmerecidos presentes cos que nos obsequiaron, houbo un ben orixinal e que deu de cheo nesa faceta egocéntrica que todos temos e non sempre confesamos. Trátase dunha camisola que resume, cando menos en parte, aquilo de: Quen somos? De onde vimos? A onde imos? A ver que vos parece.

Cumpríronse dez anos o domingo da desfeita do “Discoverer Enterprise” na ría de Ferrol. Unha noite de temporal, e quizais (non o sabemos) un exceso de relaxación dos operarios de Astano, hoxe Navantia, provocou que aquel barquiño mercante rachase amarras e fose parar contra a ponte das Pías, daquela a principal conexión de Ferrol co resto do mundo. Por aquel entón nós morabamos por alí, concretamente no fermoso lugar de Maniños (Fene), nun soleado piso con vistas ao mar. Á mañá seguinte do suceso, coma centos de curiosos, fomos ata a “zona cero” e, de verdade, o espectáculo era para flipar, o mar estaba en calma e parecía mesmamente coma se a un ousado construtor se lle ocorrese plantar no medio e medio da ponte un edificio de dez andares.

Hoxe, dende a prudente distancia que nos outorga o tempo, e visto así dende arriba, o que nos evoca a imaxe é un aparcamento. Coma se ao patrón do barco, farto de ”estacionar” sempre en batería, lle apetecese facelo máis dificil e aparcou en liña. Iso si, calculou mal e subiu ao “bordillo”.

Pois mira que lles entrou teima a algúns con isto de poñerlle letra ao himno español. Non é de estrañar, nun estado no que un de cada dous concursos televisivos consiste en cantaruxar algo, xa se sabe… a cabra tira ao monte. De calquera xeito, a nós nin nos vai nin nos vén e, como supoñemos que xa coñecedes as virtudes da famosa letra (un alarde de habelencia poética, cargada de sensibilidade e orixinalidade), reproducimos os versos? de dous himnos que nos chamaron a atención. O primeiro, o de Cabo Verde, non está mal para ser un himno. O segundo, o de Grenlandia, non ten desperdicio; agás o de “pelo cano” pouco máis alcanzamos a entender (quizais a mala tradución do grenlandés ao castelán teña algo que ver).

Podedes ver letras dun feixe de países en http://www.musica.com/letras.asp?letras=16048

Canta, irmão          

Canta, meu irmão

Que a liberdade é hino         

E o homem a certeza.               

Com dignidade, enterra a semente

No pó da ilha nua;

No despenhadeiro da vida

A esperança é do tamanho do mar

Que nos abraça,

Sentinela de mares e ventos

Perseverante

Entre estrelas e o Atlântico

Entoa o cântico da liberdade.       

Canta, irmão

Canta, meu irmão

Que a liberdade é hino

E o homem a certeza

——————————————————————————————————

 
 
Nuestro país antiguo, tu cabeza se cubre con pelo cano,
Nos has guardado, como hijos, y nos has dado las riquezas.
 
Como medianos de la familia florecimos aquí Kalaallit,
deseamos llamarnos delante de su cabeza
 orgullosa y honrada.
Con un deseo ardiente para desarrollar
 lo que usted entrega, renovando,
quitando sus obstáculos de nuestro deseo
 de progresar, adelantarnos.
La manera de sociedades maduradas
 es nuestro objetivo entusiasta para lograr;
el efecto del discurso y las letras anhelamos ver.
¡Humildad no es la ruta, 
Kalaallit despierta y sea orgulloso!
Una vida dignificada es nuestro objetivo; 
con coraje adopte una postura.
 
 

Pois si, o 27 de decembro estivemos alí, en Vigo, animando á selección. Para o cativo foi toda unha experiencia, de principio a fin. O rapaz aprendeu un feixe de cousas, e non todas boas. Aprendeu, por exemplo, que hai xentalla que goza estragando cousas e facendo mal; aprendeu que a falta de puntualidade non só consiste en chegar dez minutos tarde a un sitio, senón que tamén se manifesta en atrasar un evento hora e media; aprendeu que o fútbol é ao aire libre e que en decembro vai frío…

 Mais tamén aprendeu que o importante dun partido non é o resultado e que o auténtico espectáculo está nas bancadas; aprendeu, en resumo, que o fútbol é, para ben ou para mal, moito máis que darlle pancadas a un balón. Pero, esquecéndonos do cheiro a queimado dos contedores, do lixo espallado polo chan e da demora, en xeral pasámolo moi ben. A anécdota estivo no anuncio de GADIS, xa sabedes, ese de “Vivamos como galegos”, que cada vez que o pasaban nas pantallas de Balaídos animaba ao persoal a base de ben.