paidovento

Cando eramos novos, moi novos, uns gromiños, é dicir, uns adolescentes, os que estabamos sen montura aproveitabamos a mínima para lle pedir a un colega a súa moto (unha Derbi ou unha Puch das pequerrechas, de 50 cc) e pensabamos no afortunados que eran eles o no desgraciadiños que eramos nós. Ao cumprir os dezaoito xa pensabas no coche, que como ben sabedes podía ter múltiples usos, sacabas o carné e ¡ala!, a dar unha volta co coche dos pais. Co paso do tempo algúns chegamos a ter coche propio, a renovalo, a enchelo de familia… Mais sempre queda un pouso, un desexo incumprido que aflora de cando en vez. Un día decídeste e ¡zas!, pillas a primeira moto, con 40 xaneiros ás costas… e pensas, vistas as estatísticas de idade nos accidentes de tráfico en fin de semana, que non foi tan malo agardar tanto, polo menos para a propia saúde e quizais a dalgún terceiro.Matinamos nisto a miúdo e en que non estamos libres de deixar os dentes na defensa dun camión. Toquemos madeira.

Achegamos detalle do noso scooter 125. Pouco máis é ca un vespino, pero divirte.

Onte abandonamos unha lectura máis antes de rematala. Neste caso tocoulle a Unha cita co aire, de F. X. Fernández Naval, chegamos tan só á páxina 30, das 204 que compoñen esta novela, tediosa para o noso gusto. E é que o noso gusto é cada vez máis intransixente, levamos ao extremo a máxima de Daniel Pennac: o dereito a deixar un libro sen rematar. Este ano xa tivemos varios abandonos: Vermello e negro, de Stendhal, El hombre que hablaba de Octavia de Cádiz, de Bryce Echenique, etc.

Antes non nos pasaba con tanta frecuencia; será cousa dos anos, que cada vez somos máis repunantes. Outro día pasaremos dos libros abandonados e falaremos dalgúns dos volumes consumados, ou consumidos, que neste caso vén sendo o mesmo.