paidovento

Buscando en youtube unha versión rock de “White Christmas” para desexarvos a todos felices festas, esnafrámonos contra este vídeo de ska-P e non puidemos deixalo “skapar”. As letras destes madrileños inconformistas sempre moven cando menos á reflexión, coidamos que ben oportuna nestas datas nas que o consumismo se desmadra, a pesar da crise.

Clicade aquí se queredes ollar a letra (importante: a referencia a Venezuela é anterior a Chávez)

FELICES FESTAS!

Aqueles que sodes da nosa quinta, é dicir, nados nos hippiosos anos 60, seguro que lembrades o irrepetible ”barrio sésamo”, programa infantil dos que xa non hai. Ás veces, no seu afán didáctico, algún dos títeres collía unha bolsa e empezaba a gardar cousas nela, demostrando así a utilidade que tiña. Pois lembrámonos disto cando este martes, despois de entrar nun enorme camión que usa o BNG para facerse publicidade, nos deron unha bolsa feita, manda carallo!, de pataca. E pensamos, hai bolsas de patacas, pero esta xa as trae incorporadas. Non sabemos como quedaría despois de cortala en anacos e botala á tixola. Se funciona, unha utilidade máis.

Era a primeira vez que iamos ao Courel e, de verdade, que ao principio non dabamos creto a tanta beleza xunta. Nesta época andan os castiñeiros, carballos, salgueiros… sacando o seu vestido e o colorido é alucinante. Aloxámonos en Vilamor, unha aldeíña preto de Folgoso, e o sábado fixemos a ruta Vilamor-Froxán. Ese mesmo día ceamos opiparamente: caldo, xabarín con castañas, corzo con patacas, flan de queixo… todo regado con tinto do país. Ao día seguinte, domingo, fomos á festa da castaña de Folgoso, despois de darnos outra pateada entre Ferreirós de Abaixo e Ferreirós de Arriba. Por suposto, a fin de semana foi intensísima e descubrimos cousas ben curiosas. Aquí vos deixamos algunha mostra.

 O castro de Vilar, disposto nun lugar escarpado, perigoso incluso para visitalo.

Castiñeiros en Vilar (se algo abunda no Courel son as castañas, é unha mágoa velas ciscadas polos camiños).

O desacordo entre veciños tamén se dá aquí. Fixádevos no cartel (é o mesmo por distinta cara): á mesma ponte chámanlle de distinto xeito entre dúas aldeas limítrofes. Clicade para ver a foto ampliada e lede a letra vertical verde.

Nestas datas nas que os cemiterios están cheos de xente e nas que con frecuencia afloran bágoas lembrando os que xa non están connosco, cremos que non vén mal rir un pouco (rir é sempre saudable) para que as bágoas (que tamén son saudables) sexan tamén de risa.
Vimos de ler en Vieiros que Suso Lista gravou con Omar Rabuñal varias curtas que están colgadas en youtube. A primeira que vimos é esta, chámase “A morte ten un prezo (200 €)” e está coprotagonizada por Manolo Cobiñas. Agardamos que non vos pareza irreverente.

Parque do pasatempo en Betanzos

Como ben sabedes, esta noite houbo que atrasar os reloxos unha hora. Polo tanto, houbo unha hora máis. Isto, cando eramos novos, era unha boísima noticia, xa que supuña unha hora máis de troula, unha hora máis de risos cos amigos, unha hora máis de diversión un sábado pola noite. Esta noite tamén nos alegrou contar con 60 minutos a maiores, fundamentalmente para relaxar un pouco as rutinas diarias, mais as consecuencias do cambio xa non nos gustan tanto, sobre todo porque as tardes fanse extremadamente curtas e a luz do sol bótase moito en falta. Seica se fai por aquilo do aforro enerxético, mais en Galicia é así realmente? Segundo o INELGA o aforro doméstico de enerxía é, flipade, dun 1%. Iso si que é precisión. Ben, o que non nos cabe na cabeciña é que se o solpor se aproxima case simultaneamente en Dublín, Londres, Lisboa e Compostela, por que aquí temos o reloxo adiantado? Será por aquilo de corrixir o atraso secular de Galicia ou será simplemente para ter algo de que falar e para poder espetarlle a alguén: “Cala, que ti vas pola vella”.

Os que queirades afondar no tema podedes entrar en http://www.hora.es/mundo/europa.jsp e veredes o variado que é o vello continente, tamén na hora.

Nestes tempos críticos mesmo parece unha excentricidade falar dun millonario excéntrico, mais non tanto. Un exemplo, hai uns días dixeron na caixa boba que, mentres que as vendas dos coches baixaron en xeral unha burrada, houbo unha marca que subiu as súas facturacións considerablemente, e esa marca era “Audi” (como ben sabedes, especializada en utililitarios). En fin, ao que imos, paideleo instoume a facer este orixinal meme. Aí vai:

Se fose millonario…

1: Pasaría o tempo viaxando por todo o mundo coa muller e os fillos. Non había quedar recuncho por explorar. Non descarto as viaxes espaciais, mais de momento aínda están pouco “rodadas”.

2: Faría construír un circuito privado, dotado con varios cars, coches e motos, para soltar adrenalina e gozar cos amigos, sen mancarnos e sen molestar a ninguén, agás o medio ambiente por aquilo do CO2.

3: Crearía unha produtora de cinema de calidade. Só produciría filmes dos mellores directores, cos mellores guións, cos mellores actores… e en Galiza só se pasarían copias en galego.

4: Practicaría deportes de risco: paracaidismo, ala delta, parapente, rafting…

5: Subvencionaría a todas as empresas que puidese para que reducisen a semana laboral a 10 horas (2 por día).

Obviamente, falamos de excentricidades, se tal situación se dese as propostas deberían ter máis sentidiño.

Pode coller o meme quen queira.

Hai xente, supoño que miúda, á que lle encanta fozar en calquera letra que vexa impresa. Moitas veces isto de andar a remexer na cartelada o único que fai é crear confusión e poñernos de mal humor, mais de cando en vez aparece alguén con ideas e fainos rir (converter un R nun P, un L nun I, etc. pode transformar “roda” en “poda”, “lodo” en “iodo”…) Ao caso, hoxe déronnos no taller un coche de substitución (e xa vai a terceira vez en ano e medio) cun rótulo que nós non viramos pero que descubriu de contado a moza da gasolineira que nos atendeu. Aínda rimos un cacho.

Cumprindo coa encarga de mer, procedemos a expoñer que fariamos se só nos quedase un día de vida:

Que canción che gustaría escoitar?

Supoño que escoitaría máis dunha, aínda que posiblemente escollería un tema que hai anos que non o poño: “Stairway to heaven”, de Led Zeppelin.

A que libro lle botarías un ollo?

Non estou seguro de que fose capaz de concentrarme na lectura de algo. Coido que elixiría algún clásico de relatos curtos, talvez Retrincos, de Castelao.

Con quen che gustaría falar?

Con toda a xente que puidese, sobre todo cos amigos e coa familia, e dentro desta cos meus pais, coa miña muller e máis que nada cos meus fillos.

Que che gustaría comer?

Por suposto, polbo á feira. Total, o colesterol non tería tempo de me amolar.

Que farías e que che queda pendente por facer?

Pendente por facer quedaríanme unha chea de cousas que non se poden facer nun día (viaxes, fundamentalmente). Creo que practicaría algo extremo, non sei, “puenting”, parapente… e tamén me daría un “revolcón” coa dona, para levar bo sabor de boca deste mundo.

Xa está, pásolles o meme a leo e os seus , Aquam latam , manuel l. rodrigues e ler arreo

Este domingo rematou a campaña por este ano dos vixías anti-lumes. Foi unha boa campaña, a teor dos resultados (si, xa sabemos que o mal tempo foi determinante, pero gústanos pensar que algo tivemos que ver). Unha vez máis gozamos das fermosas vistas dende o alto da Serra da Groba e, da man do noso coordinador Gabi, aprendemos tamén un feixe de cousas, por exemplo:

Este cogomelo, rillado por unha lesma, é unha amanita muscaria (unha das dúas especies alucinóxenas que atopamos). É altamente perigosa, aínda que ás lesmas parece que lles senta ben.

Isto son as pegadas dun teixugo. Neste lameiral atopamos tamén rastro doutros bechos, incluso dun que nin Gabi foi capaz de identificar.

Esta herbiña vermella é unha planta carnívora, segrega un líquido pegañento e ponse as botas cos insectos que quedan atrapados. Non me lembro do nome, aínda que Gabi soltounos un dos seus latinismos.

E houbo máis achádegos (cabalos salvaxes, rastros do xabarín, un faisán perdido…) A ver que nos depara o ano que vén.

Poden parecer patacas podres ou cacas de cabalo, mais “iso” é un cogomelo. Comunmente coñécese como peido de lobo e hoxe atopamos ben deles na nosa ruta de vixías anti-lumes polos montes de Vilachán (Concello de Tomiño). É unha das moitas ensinanzas que tiramos dos coordinadores e mais dos compañeiros de andaina. Tamén aprendemos, por exemplo, que o eucalipto ten inimigos, un bichiño cun nome demasiado técnico para lembralo, que os deixa máis pelados que o pau dun galiñeiro; que a carqueixa, o carrasco e a xara son plantas completamente distintas; que se lle chama ferreiriño a un paxaro porque imita o son dos ferreiros martelando no metal…

E é que, ao non haber lumes, en algo hai que pasar o tempo.