paidovento

Non vou falar da miña demora en publicar, porque me dá vergoña e non hai xustificación posible, é simple preguiza.

Ao que iamos… Se algún día pasades pola fachada norte da catedral de Ourense (fermosa basílica e fermosa cidade) non vos estrañedes de ver xente mirando para arriba con cara alelada: están a buscar algo, e ese algo é o que aparece na foto de abaixo. Os meus fillos deron en chamarlle «o cagón» e trátase dunha figura tallada na pedra onde remata a columna esquerda, segundo se mira para a porta, e comezan as arquivoltas do arco de medio punto (os entendidos que desculpen as posibles meteduras de pata cos elementos arquitectónicos). Como podedes comprobar, o individuo está «en posición de…» amosando os atributos. Dise que os mestres canteiros das igrexas medievais incluían sempre algún elemento obsceno no medio de tanta figura piadosa. Pois aí queda o documento:

Con moita menos calor que o ano pasado, unha vez máis arrinquei para o monte coa intención de «catar» algo do rallye Rías Baixas, ao que lle podemos chamar tamén o «rally dos mentireiros», porque non hai «rías», e as terras ás que fun (O Covelo) non son precisamente «baixas». Ben, imos ao caso, fun ver a meta do tramo de Mondariz, que remata no lugar da Ermida, no concello do Covelo. A expectación non era moita e o certo é que o espectáculo na curva onde eu me puxen brillou pola súa ausencia. Así e todo,  pagou a pena ver o gañador, Alberto Hevia, co seu Skoda Fabia S2000, que foi sen dúbida o mellor. Desta volta levei a cámara, pero como se non a levase. Mirade o resultado (a foto movida e os vídeos en plan longametraxe):

César Palacio e Israel Vázquez. Renault Clio R3

Pablo Rey e Miguel Uzal. Suzuki Swift Sport.

Eugenio Mantecón e Carlos del Barrio. Mitsubishi Lancer Evo X.

Miguel Arias e Roberto Arias. Renault Clio R3.

O Courel na primavera é case tan fermoso coma no outono. Daquela xa relatara aquí polo miúdo o noso  primeiro contacto con ese paraíso. E… cando algo che gusta, se podes, recuncas. E recuncamos, voltamos á terra de Novoneyra con moitísimas ganas de patear, respirar, falar e comer. Misión cumprida: o sábado pateamos o camiño real (uns 12 km por paraxes de película); como estivemos case todo o tempo no monte, respiramos e ben; ao non ter outra cousa que facer, pois falamos (uns máis ca outros/as); e, por suposto, comemos no monte e ceamos na de Carlos (en Vilamor) un prato de caldo, empanada de cocido, xabarín con castañas e torradas caseiras de sobremesa. Claro, con esa cea quedamos tan contentos que ao día seguinte, de paso que visitamos a fervenza do Selmo, algúns puxéronse a tocar.

Volveremos!

Logo dun longo período absorbido polo «choio» e dunhas merecidas? vacacións, volvo escribir (non sei xa se me lembrarei). Pois ben, no último post relacionaba política local, mobilización social e control de esfínteres; e agora parece que sigo con esa especie de obsesión urinaria, mais non… O que ocorre é que nesta Semana Santa estivemos na cidade menos «santa» de Europa, en Ámsterdam e, como é lóxico, vou salientar algunha curiosidade (a información «seria» pódese atopar en calquera guía). Esta é unha cidade en estado «líquido», está construída enriba de auga («dam» en holandés significa «dique» e «amster» fai referencia ao río Amstel; e en estado «gasoso» (a marihuana non só se fuma nos coffee shops, senón tamén, e moito, pola rúa); é tamén a cidade das bicis, dos tranvías, dos museos… Pero, falando de curiosidades e de líquidos, algo que nos chamou a atención foi a presenza de mexadoiros á beira das canles (o que explica que no inmenso núcleo vello non se perciba nunca ese fedor tan repugnante que ás veces se aprecia na nosa terra). E por se isto non lle queda claro a algún turista, os latíns do título están inscritos en letras ben grandes nun céntrico edificio.

No tempo que estivemos creo que disfrutamos de todos os tópicos, incluído o paseíño en barco (ou case todos: o «Red light district» da fotografía vímolo e máis nada). Unha gran cidade, sen dúbida.

Esta anotación é resesa, tíñaa gardada como borrador e non me decidín a publicala ata hoxe, cando hai tres días que  «xa está todo o peixe vendido«:

O venres houbo manifestación no Porriño. Non tiña ganas de ir, pero fun. Fun porque me parece inxusto que se deteña algo que funciona, fun porque me parece inxusto que o mundo se rexa só polos cartos, fun porque hai que dar a cara fronte ao clientelismo político, fun porque hai que ter principios neste ermo de ideas, fun porque hai que ter dignidade…

Pero non fun só, acompañoume o preadolescente do meu fillo, queixándose por camiñar, queixándose porque quería xogar coa nintendo e, sobre todo, queixándose polas ganas de mexar que tiña. Mais non houbo caso, ao final aturou ben o apretón ata a casa.

Pois iso, fun, ou mellor dito, fomos!

Logo dunha fría véspera de Reis ben aproveitada (camiñada polo monte de mañá e visualización da cutre cabalgata deste ano pola tarde), tocou cea en familia e, xa ben entrada a madrugada, houbo que cumprir co ritual da preparación de agasallos para os cativos, e para os que non o son tanto. Entre os paquetes había un xogo de «magia borrás» (algúns enredos parecen eternos) para o fillo maior, e agora non para de perseguirnos pola casa para facernos unha demostración das súas facultades harripotianas. Tamén deixaron mochilas escolares, libros, algunha boneca… e un chándal para o que subscribe, que boa falta lle ha de facer para baixar o colesterol acumulado nas paparotas familiares. Quixera tamén contar cun paquete de paciencia, un lote de constancia e un saco de coraxe para pararlle os pés ao Feijoo na súa intención de borrarnos lingüisticamente do mapa, mais por moito que remexín non os atopei (igual non os precisaba). O dito, acabaron as festas, que non era sen tempo.

Xa teño dito que, a pesar das canas, aínda conservo esa ilusión infantil do Nadal. As xuntanzas familiares, o frío, as rúas iluminadas e ateigadas de xente, as vacacións que disfrutamos algúns, a ledicia dos nenos… Pero hai outras circunstancias destas datas que me rebentan: o afán consumista, as compras de última hora, a hipocrisía dos que teñen cartos e non os soltan, os anuncios da caixa boba… Falando de anuncios, os que non aturo son os de colonias, perfumes e outras herbas. Á parte de monopolizar, xunto cos xoguetes, as franxas publicitarias, cada vez máis amplas, da tele, son horrorosos (coa súa voz en off en inglés ou francés, cos seus figuríns machos ou femias, con esa estética cursi…) O certo é que os perfumes arrecenderán, pero os seus anuncios a min xa me feden.

E se teño que escoller algún, quédome con este:

Así, coma quen non quere a cousa, organizado coma quen di dun día para outro, xuntáronse os grupos folklóricos do Porriño diante da casa do concello. Gaiteiros, pandereteiras e bailadores espontáneos alegraron, e moito, a gris mañá invernal do domingo. Nun ambiente amigable e case familiar tocaron e cantaron dúas ou tres pezas cada un, e ao final xuntáronse todos nun estourido musical de tradición e festa. No público o que máis e o que menos tiña amigos e familiares entre os artistas (non é de estrañar, coa de xentiña que eran); eu mesmo tiña a miña dona aturuxando por alí coa pandeireta na man. Foi bonito velos, escoitalos e comprobar que nisto da música tradicional aínda hai «canteira».

Xa leva un tempo con nós, seguramente máis do que cremos. É un sapo, e deixouse ver nas pasadas noites, cando a temperatura e a humidade lle prestaban. Agora, ao arrefriar o tempo, non sae (ou iso pensamos). Unha das veces nas que paseou por diante da porta non estaba só, un sapiño pequerrecho ía con el (ou ela), pero parece que o cativo pillou un susto ao vernos e non saíu máis. O caso é que a min estes bechos non me gustan e, como tampouco quero matalo, tentei cazalo o xoves pola noite co caldeiro da fregona e mailo recolledor de lixo (xa podedes imaxinar o patético da escena). Por suposto, non o collín e o pillabán agochouse. Agora ando a ver se merco un ganapán e son capaz de sorprendelo antes de que durma todo o inverno e volva visitarnos na primavera. Tamén descubrín que non lle gustan as fotos, así que o único que puiden conseguir foi sacar a entrada da súa casa. Cago no sapo…!

Foi a fin de semana anterior á «manifa» de Compostela. Marchamos o domingo de mañá e viñemos o luns («a pilarica») pola tarde. Eramos unha boa tropa (8 adultos e 8 nenos), pero apañámonos ben e disfrutamos «a tope» do monte.

A primeira ruta que fixemos foi a dos muíños do río Mao, case toda ela á sombra, de agradecer coa calor que facía. Son aproximadamente unha ducia de muíños en bastante bo estado.

Ese mesmo día, logo de deixar os rapaces a bo recaudo nas augas termais de Riocaldo, subimos á beira das fervenzas do Castro Leboreiro. Percorrido apto para cabras e algún aventureiro trasnoitado coma nós, pero realmente o esforzo paga a pena (como non levaba cámara, a foto roubeina da páxina do parque natural).

O domingo de mañá fixemos a ruta da ermida do Xurés, decatándonos de que se adoita percorrer en cabalo por mor das numerosas bostas que iamos esquivando. O vieiro ten unhas fermosas vistas da contorna. Unha mostra é a alvariza da foto. As alvarizas construíanse para gardar as colmeas dos animais salvaxes, fundamentalmente dos osos. Normalmente teñen planta circular, aínda que a desta é rectangular.

Antes de rematar o camiño, descansamos no adro da ermida á sombra de centenarios carballos  co tronco oco. Contaxiado do espírito montañés, subín ao campanario e tirei a foto da cabeceira, na que se ve a aldea de (espero non equivocarme) Vilameá.

E, como aínda nos quedaban pilas, á tarde paramos na aldea de Cela, cuxa orixinalidade vén dada pola mestura de penedos e casas. Moitas destas construíronse ao abeiro das rochas, configurando unha paisaxe ben curiosa.

Un chisco cansos, agora si, emprendemos a viaxe de volta coa leda imprensión de ter aproveitado o tempo.