paidovento

Aos 15 blogueiros que cubristes a enquisa, grazas! Aos que pasastes por aquí e non a cubristes, grazas tamén. Comprobei con satisfacción que á maioría gustouvos o cambio de look, polo que en principio vai continuar así. Tamén tomo nota dalgunha observación que non se visualiza (aparece no apartado de “other”), a saber:

1. Cambiar a foto de cabeceira por unha propia (farase en breve).
2. Facilitar a pegada de comentarios (xa está case solucionado).
3. Máis contraste de cores (iso creo que con este estilo visual non ten solución).

E, por suposto, fareille caso á demanda de máis anotacións, sobre todo agora que, coas vacacións, non hai escusa.

Supoño que máis dun se preguntou como fixen o formulario en liña. Pois ben, para os que non o sabedes, seguide estes pasos:

1. Crear unha conta de google.
2. Acceder a google docs.
3. Crear un novo documento. En “new”, débese escoller “form”.
4. E a partir de aí fedellar o máis que se poida.

Feliz verán!

Velaquí está a enquisa que levaron os meus fillos á escola. Non puxen o apartado de observacións para non ferir sensibilidades. Agora que os da Xunta fagan o que queiran con ela, que o farán.

E, xa que están de moda este tipo de inquéritos, aproveito para que os que algunha vez pasades por este sitio deixedes a vosa opinión sobre a nova imaxe do blog CLICANDO AQUÍ. Son consciente de que é unha extravagancia, coma a da Xunta, pero esta incordia menos, non malgasta papel e o seu custo é cero.

Grazas a todos e a todas por colaborar.

Hoxe a cativa tróuxonos do “cole” a famosa enquisa sobre usos lingüísticos no ensino. O rapaz, coa cabeza nas nubes todo o día, deixouna quedar. O caso é que o cuestionario chegou sen o tríptico informativo prohibido cuxo contido podedes visualizar clicando na imaxe e cun eslogan ben axeitado: as linguas suman. Porén, o actual goberno galego parece que o que quere é restar (restarlle á capacidade que todo ser humano ten para comunicarse, un idioma: o propio, o galego). Pero ademais este fin quéreno conseguir dividindo (dividindo os alumnos en función do que falan) e así, ao mesmo tempo, conseguen multiplicar o número de despropósitos cometidos dende o malfadado día no que chegaron ao poder.

Igual que en moitos eidos da vida, cando se trata da lingua, o único que vale é sumar, aínda que sexa contando polos dedos. SUMEMOS!

Pois si, un ano máis cheguei ás carreiras ás carreiras. Explícome, logo dun día de praia coa familia, ao chegar á casa collín a moto e aínda me deu tempo a chegar á última pasada do último tramo do rallye Rías Baixas (o de Mondariz-O Covelo). O ano pasado fixen exactamente o mesmo, mais este ano collín sitio á sombra (de agradecer, coa calor que facía). Canto ao rallye, non hai moito que destacar… Había menos xente que hai un ano (as praias estaban cheas) e, xa se sabe, na última proba pasan os superviventes, entre eles o da foto (Fuster, que quedou de segundo detrás do noso, Sergio Vallejo). Con todo, a clasificación aínda é provisional.

E como fixen todo ás carreiras, non levei a cámara, tirei a foto co móbil e saíu como saíu. Pero aquí vos deixo outra de Vallejo moito máis espectacular (”roubada” de mcrallyes.com)

Agradecemos o agasallo que nos envía revolta da freixa e procedemos a cumprir co noso deber como blog seleccionado. En primeiro lugar, expoñemos as normas para sermos “maneiros”:

1. Exhibir a imaxe do premio “Olha que blog Maneiro”.
2. Exhibir o nome do blog que concedeu o premio.
3. Indicar outros 10 blogs propostos para seren maneiros.
4. Comunicar o premio aos blogs seleccionados.
5. Publicar as regras.
6. Comprobar que os blogs premiados seguen as normas.

E agora nomeamos as nosas propostas “maneiras”:

areas f.s

aula Galicia

breogain

cuspe de pita

enzoufado!

leo e os seus

manuel l. rodrigues

mer

O Raposo

torredebabel

PARABÉNS!

Pues si… Este fin de semana hemos estado en el Festival de Perros… Pensamos que era una exhibición canina, pero no, fíjate que cosas…

Ben, xa vale de cachondeo! É que con isto da cruzada antigalaica do “presidente de todos os galegos” (seica), xa empezamos a autocensurarnos, non vaia ser que agora se lle dea por meter man no blogomillo para que escribamos todos na lingua do imperio. Ao que iamos, estivemos o sábado pola mañá en Cans e disfrutamos escoitando a banda e mirando caras coñecidas posando para a prensa enriba dos chimpibuses. Como vedes, moito “glamour” do noso, ben distinto, afortunadamente, do que seguramente houbo en Cannes.

Os ignorantes en materia audiovisual sempre consideramos os premios Mestre Mateo coma un remedo dos “Goya” (e estes dos “Oscar”). E a gala de entrega ás veces aparece fugazmente nun exercicio do que se deu en chamar “zapping” ou permanece como son ambiente na caixa boba mentres atendemos a outras cousas. Mais esta vez unhas palabras chamaron por nós, unhas palabras que dun xeito valente e sereno defenderon a nosa lingua fronte a tanta hipocrisía disfrazada de bilingüismo. Pronunciounas Belén Regueira, esa xornalista á que cremos que, por desgracia, pouco tempo lle queda na TVG.

Enteirámonos hoxe de que ían celebrar os maios no Porriño e aledámonos moito da iniciativa, tan necesaria nestes tumultuosos tempos nos que as agresións á nosa lingua e á nosa cultura son tan habituais. Pois iso, enteirámonos e fomos. Aínda que a cita era ás nove, unha hora pouco axeitada, a praza do Concello contaba cun ambiente festeiro inesperado, coa xente observando os seis maios presentados e aplaudindo o recitado das coplas. Como ten que ser!

O dito, “Aí vén o maio…” e que veña moitos anos máis.

Ben, en realidade non é un “decálogo”, xa que non imos referir normas nin consellos, senón dez curiosidades que poden resumir a nosa estadía na capital de Eire. A saber:

(Clicade nas imaxes para velas ampliadas)

1. Como saberedes, en Irlanda son cooficiais o gaélico e mais o inglés, aínda que en Dublín practicamente só se fala este último idioma e no conxunto do país, segundo nos informou un taxista moi campechano el, tan só un 3% fala habitualmente a lingua vernácula (cremos que esaxerou á baixa). Por suposto, case todo aparece rotulado en bilingüe, e o que nos chamou moito a atención é que alí a policía chámase, flipade, “garda”.

2. Dublín é unha cidade ante todo moi musical. É frecuente atopar músicos de variados estilos nas rúas peonís e, pola noite, son moitos os locais que ofertan “live music”. Estar tomando unha pinta mentres disfrutas dun destes espectáculos évos realmente engaiolante. Tamén esta cidade é berce de grandes músicos, como Phil Lynott, vocalista de Thin Lizzy.

3. Non sabemos se no resto de Irlanda acontece o mesmo, pero na capital hai bandeiras do país por todas partes. Supoño que é un xeito de afirmación nos estados relativamente novos (lembremos que Eire é independente dende 1921). A foto que achegamos é a dun pub que, polo que se ve, quixo engadir algunha bandeira máis.

4. Entre os templos católicos e os anglicanos hai un feixe de igrexas espalladas por toda a cidade. Por suposto, hai catedral protestante (Christ Church) e católica (St. Patrick, patrón da vila)

5. O transporte colectivo impera na urbe. Ademais do tranvía e o tren, os autobuses vense a centos polas rúas, ás veces dá a impresión de que hai máis ca turismos.

6. Falando de transporte, un dos máis utilizados é de tracción animal: a bicicleta. Vese a xente traxeada, co casco e a mochila, disposta a chegar puntual ao traballo. Ademais, están os taxis “ecolóxicos”, que veñen sendo unha bici con tres rodas e carrocería. Non montamos en ningún, porque o de que un mozo faga todo o esforzo e ti vaias comodamente sentado dábanos un pouco de aquel. Con todo, a orografía da cidade (totalmente plana) axuda bastante.

7. A relación de Irlanda coa literatura non a imos descubrir agora. Baste con lembrar que catro premios Nobel proceden desta nación. Pero os dublineses sábeno e explótano, como ten que ser. Nos xardíns da catedral de St  Patrick hai unha colección de placas alusivas a estes xenios (Wilde, Joyce, Becket, Swift, Yeats… e un longuísimo etcétera)

8. O río Liffey e mais o Royal Canal e o Grand Canal percorren a cidade, polo que se entende que haxa pontes. Agora ben, o número é incrible, entre as peonís, as do tren e as do tráfico rodado calculamos que poden ser, non esaxeramos, entre 50 e 100. Buscamos na rede a ver se atopabamos o número exacto, pero non fomos capaces. Algunhas son ben xeitosas como a “Merchants Arch” de 1822.

9. Algo que non pasa inadvertido para un galego é a abundancia de bares. De feito están reunidos nunha zona, chamada axeitadamente “Temple Bar”. Son locais grandes e ateigados de xente onde podes rillar comida tradicional (como o Irish Stew), escoitar música e beber cervexa, ou outra cousa.

10. E, falando de beber, a relación dos irlandeses co alcol semella clara no que reza o letreiro da foto, tirada no bar “Quays”. A súa tradución vén sendo algo así: “Deus creou o alcol para evitar que os irlandeses dominasen o mundo”. De feito, a cervexa Guinnes é unha auténtica institución, ata tal punto que, segundo nos contaron no museo da marca, o símbolo da arpa foi adoptado como escudo de Irlanda non sen preitear antes coa empresa cervexeira, véndose obrigado o goberno a empregar o símbolo ao revés. A da foto é a arpa orixinal 1862) exposta no museo da Guinnes.

Ata outra.

Ser pai (non só do vento) ten as súas recompensas. Onte os pequerrechos espertáronme con cadanseu agasallo. A pequena (seis aniños coma seis soles) obsequioume cun deses debuxos cheos de cor que tanto lle gustan e esas dedicatorias das que tanto disfruto. O mozote (11 preadolescentes anos con peluchos baixo o nariz) regaloume un dos seus aventureiros libros (cousas de axentes secretos en misión secreta). O rapaz goza escribindo, ao principio púñalles texto aos cómics que debuxaba, pero xa hai un par de anos que se pasou ao relato con todas as consecuencias. A ver se segue así, vocación non lle falta.